گردشگری جنسی یکی از موضوعات قابلتوجه در حوزه سلامت عمومی است. سفر با هدف برقراری روابط جنسی، بهویژه زمانی که این روابط بدون رعایت اصول پیشگیری انجام شوند، میتواند احتمال انتقال بیماریهای مقاربتی از جمله ویروس HIV را افزایش دهد.
تغییر مداوم شرکای جنسی، آشنایی محدود با وضعیت سلامت طرف مقابل و دسترسی نداشتن به خدمات بهداشتی در مقصد سفر، از عواملی هستند که میتوانند خطر ابتلا به عفونتهای منتقله از راه جنسی را افزایش دهند.
چرا گردشگران جنسی ممکن است بیشتر در معرض HIV باشند؟
گردشگری جنسی بهخودیخود باعث ابتلا به HIV نمیشود؛ بلکه نوع رفتارهای جنسی و رعایت نکردن اصول پیشگیری تعیینکننده میزان خطر هستند.
برخی از عوامل مهم عبارتاند از:
-
برقراری رابطه جنسی بدون استفاده از کاندوم.
-
داشتن شرکای جنسی متعدد در طول سفر.
-
مصرف الکل یا مواد مخدر و کاهش قدرت تصمیمگیری.
-
اطلاع نداشتن از وضعیت HIV شریک جنسی.
-
استفاده نکردن از داروهای پیشگیری در افراد دارای شرایط پرخطر.
-
مراجعه نکردن برای آزمایش پس از یک رابطه مشکوک.
آیا رابطه جنسی با افراد خارجی خطر ابتلا به ایدز را افزایش میدهد؟
خیر. ملیت، کشور محل اقامت یا ظاهر افراد معیار تشخیص ابتلا به HIV نیست.
خطر انتقال ویروس به وضعیت عفونت فرد، نوع رابطه جنسی، میزان ویروس در بدن و رعایت روشهای پیشگیری بستگی دارد. بنابراین نمیتوان یک کشور یا گروه خاص از گردشگران را عامل شیوع HIV دانست.
مهمترین راههای پیشگیری از HIV در سفرهای خارجی
افرادی که در طول سفر احتمال برقراری رابطه جنسی دارند، بهتر است اقدامات پیشگیرانه را جدی بگیرند:
-
استفاده صحیح و مداوم از کاندوم.
-
استفاده از روانکننده مناسب برای کاهش آسیب بافتی.
-
بررسی امکان استفاده از داروی پیشگیری PrEP در صورت داشتن احتمال مواجهه با HIV.
-
خودداری از رابطه جنسی در شرایطی که مصرف مواد یا الکل قدرت تصمیمگیری را مختل کرده است.
-
انجام آزمایش HIV پس از تماس احتمالی و در زمان مناسب.
-
مراجعه فوری برای دریافت داروی پیشگیری پس از تماس (PEP) در صورت مواجهه احتمالی؛ این دارو باید حداکثر تا ۷۲ ساعت پس از تماس آغاز شود.
اگر بعد از سفر رابطه پرخطر داشتیم چه کنیم؟
اگر فردی در طول سفر رابطه جنسی محافظتنشده داشته یا احتمال تماس با خون آلوده را میدهد، بهتر است در سریعترین زمان ممکن به مرکز درمانی مراجعه کند.
در صورت قرار گرفتن در معرض خطر، پزشک میتواند درباره شروع داروی PEP تصمیمگیری کند. این دارو یک دوره درمانی ۲۸ روزه دارد و باید حداکثر تا ۷۲ ساعت پس از مواجهه آغاز شود.
همچنین انجام آزمایش HIV اهمیت زیادی دارد. آزمایش نسل چهارم معمولاً میتواند عفونت را در فاصله ۱۸ تا ۴۵ روز پس از مواجهه شناسایی کند؛ بااینحال زمان آزمایش و نیاز به تکرار آن به نوع آزمایش بستگی دارد.
آیا افراد مبتلا به HIV میتوانند زندگی طبیعی داشته باشند؟
بله. امروزه درمانهای ضدویروسی به افراد مبتلا کمک میکنند زندگی طولانی و باکیفیتی داشته باشند.
در صورت مصرف منظم دارو و رسیدن به بار ویروسی غیرقابلتشخیص و پایدار، انتقال HIV از طریق رابطه جنسی رخ نمیدهد. این موضوع با عنوان علمی U=U شناخته میشود.
جمعبندی
گردشگری جنسی در صورت همراه شدن با روابط محافظتنشده و رفتارهای پرخطر میتواند احتمال انتقال HIV را افزایش دهد. بااینحال، نباید تمام گردشگران جنسی یا افراد فعال در این حوزه را مبتلا به HIV دانست.
آگاهی، استفاده از روشهای پیشگیری، انجام آزمایش و دسترسی به خدمات درمانی از مهمترین راهکارهای کنترل شیوع HIV هستند. سلامت جنسی موضوعی مربوط به همه افراد است و پیشگیری باید بدون توجه به ملیت، جنسیت یا گرایش جنسی مورد توجه قرار بگیرد.
- ۰ ۰
- ادامه مطلب
- ۰ نظر
خطر شيوع ايدز در بين توريستهاي جنسي؛ نقش گردشگري جنسي در انتقال ويروس HIV